Waga średnia

   Ostatnio zważyłam moje dziecię, ot tak, dla orientacji. Antol już sam staje na wagę, wie, do czego służy i bardzo lubi, jak się tam cyferki wyświetlają (bo mamy elektroniczną wagę).
   Dziabąg ma jakieś 14kg, +/- 200gram. Matko, jakie to moje dziecko już duże! Wzrostowo ostatnio było 93cm, stan na miesiąc temu (aż się boję go do miarki przystawiać, serio, ciuchy w rozmiarach dla trzylatków nosi już od jakiegoś czasu, szok!).

   A ja 10kg do przodu. :) W tej ciąży nie mam tyle czasu na leżenie i tycie, jak w poprzedniej. Ponoć nadal szczupło wyglądam, nogi i ręce jeszcze nie napęczniałe, nadal mieszczę się w swoje normalne buty, nadal noszę rozmiar M i, by tradycji stało się zadość, nadal nie kupiłam ani jednej sztuki ciążowej garderoby. :P Chyba uda mi się osiągnąć swój mały "cel" tej ciąży i zamknąć swoją wagę poniżej 15kg na plusie. Biorąc pod uwagę, że jakieś 8-9kg stracę od razu po porodzie, to bardzo mało zostanie do "zjedzenia" dla Kijanki. ;)

Gdy jest ładny dzień...

... o co bardzo trudno w Dublinie...

... to idzie się po pracy z Dziabągiem do parku, gdzie jest szałowy plac zabaw, oblepiony dzieciakami wszelkiej narodowości. :) Na placu zabaw Antoś zjeżdża, huśta się, skacze, biega, wspina się i robi mnóstwo innych rzeczy. :)
... gdy Dzieć zgłodnieje, szybko kupuje się kilka bułeczek, z czego głodomór zjada dwie, a pozostałe rzuca się kaczkom, gołębiom i mewom, przebywającym w tymże parku (i Antoś uczy się nowego słowa "sio!" :P Bardzo mu się podobało, jak mama - czyli ja - odgania natrętne mewy :P)
... gdy bułeczki się skończą, a atrakcje z placu zabaw nieco spowszednieją, idzie się spokojnie do domu tylko po to, by na 200 metrów przed wejściem spotkać znajomą z córeczką na spacerze i dołączyć się do nich na kolejne 2h...
... podczas których dzieci biegają, pchają wózki, jedzą tony chrupek kukurydzianych, głaszczą spotkane po drodze pieski, tarzają się w trawie, zbierają kamienie ("kamiń"), chowają się w krzakach itd....
... po czym wraca się do domu już po 21:00 na szybkie mycie, kolację (makaron z ciecierzycą z obiadu) i idzie się spać "już" ok. 22:00, uprzednio położywszy do łóżeczka cały arsenał pluszaków (dwa misie, potworek, lala, świnka, piesek, słonik i foczka).

   Dziubas śpi. To był dobry dzień. :)

Jeszcze jeden!!!

   Dziś przy okazji dłuuuugiego i bardzo fajnego spaceru po parku (plus plac zabaw dla dzieci, plus szybki zakup 3 bagietek, plus karmienie kaczek i łabędzi przez pół godziny :P) udało mi się zajrzeć w paszczękę mojego dziecka i odkryłam tam DZIEWIĘTNASTY ZĄBEK!!! :D
   Dwudziestego nie widać, ale mam wrażenie, że jest tuż pod samą linią dziąsła i lada dzień się przebije.

   Fajny prezent na dwa latka Antosia - komplet uzębienia! :D

"Tań, powiedz >nie jestem sam<":P

  Czyli krótki post o tym, że moje dziecko przyswoiło sobie kolejny wyraz. :D Ja wiem, nudzę już o tych jego wyrazach, ale mowa to jest to, co mnie bardzo u Antka interesuje, bo ciągle nie jest tego za wiele, ale coś się dzieje. :)
   Więc teraz jest "wstań", czyli tytułowe "tań". Z jakiś tydzień temu usłyszałam to od Antolka po raz pierwszy, ale potem nic się już nie wydarzyło i myślałam, że dziecko zapomniało, albo i ja się przesłyszałam. A dziś kilka razy w ciągu dnia "tań" i "tań" - do mnie, do zabawek leżących na podłodze... Znaczy: przyswojone, zapamiętane i używane! :D Hurra!

   I do słownikowej kolekcji: "kóła" (kółko, kółka) i "dóła" (dziura). :D

Czasami...

... są dni takie, jak dziś. Że się straszliwie nie wyspałam, bo poszłam spać późno, a moje dziecko niespodziewanie wstało już po 7:00 rano (a zwykle śpi do ok. 8:30-9:00). Że na śniadanie Antek chciał winogrona, bo tatuś przyniósł, a ja poprzedni wieczór spędziłam robiąc zapiekankę owsianą (bardzo fajnie wyszła, nota bene, nawet Adam tak mówi :P) i tej owsianki to on głównie podziubał widelcem i odłożył ze stanowczym "NIE". Że chciałam z nim porysować, ale Antek miał inne plany i rysować nie chciał, więc był płacz i rzucanie kredkami. I mój wku...w. Przebieranie pidżamy i pieluszki nerwowe i bez sensu, dziecko płacze. Potem moje dłuuuuugie milczenie do dziecka, bo czułam, że emocje grają pod samą skórą i jak się odezwę, to nie powiem nic miłego. W głowie wszystkie te paskudne txty, których nasłuchałam się, sama będąc dzieckiem, z ust mojej mamy. Więc milczę. Tak w jakimś-tam stopniu chronię moje dziecko przede mną samą, ale też cały poranek niejako ignoruję go i jego próby zwrócenia na mnie uwagi.
   A potem wychodzę do pracy, wracam i już jest 16:00. Adam zabiera Antka na spacer, bo WYJĄTKOWO nie pada i jest ciepło, a ja sprzątam dom, myję stos garów, prasuję górę ubrań i to jakoś pomaga mi dojść do siebie.
   Bobas wraca ze spaceru po 19:00. Cały dzień minął, a ja nie spędziłam go na niczym fajnym z moim dzieckiem. Okropne poczucie bycia fatalną matką. :(
   Na szczęście była wesoła kąpiel i czytanie bajeczek przed snem. I cycuś + tulenie do snu. Tak na osłodę,  że nie cały dzień jest do d...py.

No są czasem takie dni. Niestety.

Komu bije dzwon?

   Dzwony na wieżach okolicznych kościołów stały się w tym tygodniu fascynacją mojego dziecka. Bo tak fajnie dzwonią bim-bom (po antkowemu: bum-bam, a raczej jakieś bummam), bo to fajne, bo kojarzy się z domem babci i dziadka, gdzie staroświecki zegar wahadłowy bije na każdą pełną godzinę i na połówki głośne bim-bom.
   Mieliśmy jakieś niesamowite szczęście, że ilekroć przechodziliśmy koło katedry czy kościoła, właśnie wtedy rozlegało się bicie dzwonu. Antoś mógł stać i słuchać bez przerwy, powtarzał pod nosem swoje "bum-bam" i pokazywał paluszkiem, że to tam jest, tam! Mamusiu! Słyszysz! Ale dzwoni! :D

23 miesiące i kroimy!

   W sobotę Antoś skończył 23 miesiące. Wow. Gdzie to zleciało? Muszę zacząć planować jakiś kinder-bal na jego drugie urodziny już, a wydawało się, że "jeszcze jest tyyyyle czasu".
   Odliczamy ostatni miesiąc...
   Z okazji "miesięcznicy" (bo ciągle jeszcze takowe obchodzimy) Antoś dostał ten zestaw do krojenia. Jest tam drewniana deska do krojenia, nożyk (drewniany i tępy) oraz bochenek chleba, pieczywo tostowe, ogórek, marchewka, jabłko, kawałek arbuza, papryka i pomidor.
   Antoś jest ZACHWYCONY nową zabawką. W zasadzie mógłby kroić bez przerwy, ja tylko muszę od nowa łączyć już pokrojone produkty, bo Antoś kroi bardzo szybko i bardzo dobrze mu idzie! Ilość rzeczy do krojenia dla niego powinna być ze 2-3 razy większa. Serio rozważam zakupienie też tego drugiego zestawu, gdzie są owoce, bo widzę, że jest zapotrzebowanie w narodzie. :D
   Oprócz tego Antolek do każdego posiłku, gdzie jest podany chlebek, dostaje swój nóż (taki do masła, tępy dość) i sam sobie "smaruje masłem" (trudna sztuka, zwykle po 5 sekundach prób prosi mnie, żebym to jednak ja posmarowała, ale zawsze chce spróbować najpierw sam). Jeśli jest jakiś banan w zasięgu wzroku - też zostanie pokrojony (zasada ta sama, co przy zabawce - kroi tak długo, aż skończą się obiekty do krojenia, przy czym prawdziwego banana nie da się poskładać z powrotem, żeby dziecko mogło dłużej cieszyć się aktywnością :P). Dziś próbował sam odkroić sobie i nałożyć kawałek twarogu na kanapkę (z marnym sukcesem, ale próbował). Cudownie patrzeć, jak dziecko się usamodzielnia i uczy nowych rzeczy! :D